Tilvonandi fjárfestar hafa verið í heimsókn í dag og allir verið eins og þræddir upp á band að sýna sitt besta andlit. Ekki laust við spennufall núna þegar það mesta er um garð gengið. Og þá er hægt að fara að hugsa til helgarinnar. Það fer hver að verða síðastur að blóta Þorra og það ætlum við að gera í kvöld hjá mömmu og pabba. Á morgun koma svo Obba, Óskar, María og Gísli í mat og drykk, og við öll barnlaus. Heldur betur má búast við fjöri. Bara að þetta fari ekki úr böndunum. Nei, nei, ætli við höldum okkur ekki á jörðinni og í sokkunum og til hliðar við borðin (hvorki ofan á þeim né undir) og skipuleggjum Vestfjarðaferðina betur.
Svo býðst okkur að taka þátt í þessari ferð: Austurströnd Grænlands á góðum afslætti.
Er hægt að sitja hjá þótt æðsti draumurinn sé að fara að leggja fyrir einstaka krónu svo sá dagur renni einhvern tíma upp að ég geti keypt mér húskofa! Andsk. hafi það.
Svo er bolludagur á mánudag svo við vitum öll hvað við gerum á sunnudag, ekki satt. Jú tökum forskot á bolludagssæluna. Mmmmmm.

Var ég annars búin að minnast á það hvað hann Sigtryggur er sætur?

Komin sumarblíða og í mínum gullfiskaheila hefur veðrið verið svona svo lengi sem ég man og allar líkur á að það verði svona áfram. Allir úti á peysunni og hægt að fara út og sparka bolta eftir vinnu. Einhvern tíma fyrr í vetur rámar mig í að hafi verið kafa snjór og ekki hægt að hreyfa sig úti nema á snjóþrúgum og/eða gönguskíðum með börnin á bakinu vafin í selskinn. Eða eitthvað í þá áttina. Eitthvað rámar mig líka í skíðaferðir en nú verða skíðin lögð á hilluna og tekið til við sumarleiki. En svona í alvöru talað þá er ósköp ljúft að það sé svona hlýtt í veðri en ég fíla líka snjóinn í botn, og þá er líka svo bjart og fallegt. Allt hefur víst sína kosti og galla svo ég gerist nú svolítið spakleg. Ég gekk niður Laugaveginn í dag sem alltaf virkar stórvel mér til heilsu- og sálubótar. Þar er mannlífið skrautlegt og margt hnýsilegt í búðargluggum. Fann þar íþróttabuxur á spottprís sem ég hyggst nýta til þrautar í leikfimiæfingum vorsins því ekki er ráð nema í tíma sé tekið (meiri spaklegheit) og við hyggjum á hjólreiðaferð um Vestfirði í sumar. Eins gott að fara að koma sér í form. Ég er sem sagt farin að hugsa með tilhlökkun til sumarsins sem er þegar orðið allt of stutt miðað við allt það sem mig langar að gera. Og Þorri ekki einu sinni liðinn.
Segjum það í bili.
Elsa

Ég náði í sjónvarpið hans bróður míns skakkamanage upp í Breiðholt í gærkvöldi þar sem hann dvelur nú í Þýskalandi sér til heilsubótar og upplyftingar. Nú er að sjá hvort við höndlum þennan nýja heimilisvin. Síðustu fimm árin í BNA var þetta tæki einungis notað til að glápa á barnatímann, og myndbandsspólur stöku sinnum. Sjáum til hvort nú verður breyting á. Maður er náttúrlega algjört viðundur þegar maður fylgist ekki með Survivor og öllu hinu sem ég kann vart að nefna en það sem plagar mig stöðugt er: Hvað varð af öllum þeim tíma sem ég varði ekki í sjónvarpsgláp! Spurningin "Hvað geriði eiginlega á kvöldin?" nagar mig nefnilega alveg jafn mikið og alla þá sem eru alltaf að spyrja mig. Það ættu að liggja eftir mig bókmenntaverk, handverk, tónverk eða a.m.k. EITTHVAÐ! Einnig vil ég gjarnan fá að vita hvað varð af öllu því fé sem ég eyddi ekki í sígarettur. Þar að auki hef ég ekki sofið út lengur en til níu (hámark) um helgar síðastliðin 7,6 ár. Hvað gerði ég við alla þessa morgna? Lífið er fullt af svona dæmum sem ganga einfaldlega ekki upp. Mér reiknast til að ég eigi inni fúlgur fjár og ómældan tíma sem ekki hefur verið notaður í neitt þarft. Ég vildi að ég vissi við hvern ég á að tala til að taka þetta út. Kannski rennur upp fyrir mér ljós ef ég prófa að stunda sjónvarpið, taka upp reykingar og sofa til hádegis. Það gæti verið þess virði að prófa það.

Þá er enn ein “sumar”bústaðarferðin að baki og sem fyrr var veðrið heiðskírt, sólin björt og fönnin tindrandi. Við rákum músa- og hundaslóðir, gerðum snjólistaverk - og fórum í pottinn að sjálfsögðu. Feðginin skáru harðfennið í bita og hlóðu veglegt snjóhús upp á hæð með útsýni til allra átta. Lukum við Harry Potter bók 2, taka tvö og komumst langt inn í bók 3, einnig taka 2. Þessar bækur eru miklu skemmtilegri í annað sinn verð ég segja, maður nýtur smáatriðanna betur og skilur vísbendingarnar og fléttuna betur. Við ruglumst þó óneitanlega í ríminu öðru hverju og þurfum að minna okkur á að sumt af því sem við vitum (úr seinni bókunum) veit Harry litli ekki. Í þetta sinn höfum við forskot.
Jæja, “takka mig” a la Sigtryggur.

Jæja, í landi hinna frjálsu og hins frjálsa talanda hefur CBS sjónvarpsstöðin neitað að sjónvarpa auglýsingu frá félagasamtökunum MoveOn.org. Auglýsingin er gagnrýni á Bush, en hún er eins saklaus og hugsast getur. Samt of "controversial" fyrir CBS. Skoðið www.bushin30seconds.org, auglýsingin sem um ræðir er sú fyrsta í röðinni. Ég er svo hneyksluð að ég næ ekki upp í nef mér.

Varið ykkur því ég er:

What Famous Leader Are You?

Svei mér þá ef það er ekki svipur með okkur. Þetta er hræðilegt.
Mér fannst þetta reyndar svo spreng hlægilegt að ég reyndi fimm sinnum heima að fá Hitler aftur til að sýna Þráni en fékk þá alltaf þennan:

What Famous Leader Are You?

Er ég gott dæmi um klofinn persónuleika?
Svo reyndi ég að vera alveg ömurleg manneskja og fékk Saddam Hussein. Þetta er nú meira bullið. En samt, gaman að þessu.

Svo er hér nokkuð skondið feministapróf, hversu herská(r) feministi ertu?


I'm getting there. I don't suck, but I've got a ways to go.

Við mæðgur reyndum að fara á skíði um helgina. Á laugardaginn fylgdist ég grannt með ástandinu í Bláfjöllum á vefsíðunni og þegar þau sögðust ætla að opna klukkan 11 brunuðum við af stað. Árangurinn var sá að við náðum upp eftir rétt í tæka tíð til að sjá þau setja upp LOKAÐ skilti í miðasölulúguna. Of hvasst í hlíðunum til að keyra lyftur. Barnalyftan var samt í gangi en þar sem engin skíði voru með í för dugði það skammt, við ætluðum að leigja skíði. Þetta var nú samt bara skemmtilegur bíltúr og á leiðinni til baka ákváðum við að fara bara á skauta í staðinn. Þegar við vorum búin að fá nóg af því fórum við heim og náðum í strákana og stefndum í sund. Komum við á Gerðarsafni í leiðinni og skoðuðum sýningu á verkum norrænna nútímalistamanna, skratti skemmtileg sýning, og fengum okkur svo kökur og kaffi og þess háttar, eins og hverjum og einum þóknaðist. Í sundi hittum við Venna kallinn með syni sína tvo og vin þeirra eins og til var ætlast. Eftir sundferðina voru allir endurnærðir og glaðir. Ég fæ kikk út úr svona degi sem hefur pakkfulla skemmtidagskrá. Þarf helst að hafa annan helgardaginn svona, svo eirðarleysið nái ekki tökum á mér. Líklega er ég svona óþroskuð enn, hvað ætli ég þurfi að endurfæðast oft til að ná þeirri andlegri yfirvegun að öðlast eilíft líf?
Þegar ég lýsti deginum fyrir konu í vinnunni á mánudegi spurði hún undrandi hvort Kristborgu hefði virkilega þótt gaman að fara á safnið. Og ég sagði með sanni að svo hefði verið og þegar ég hugsa betur um það þá er það alveg rétt sem Sibbi sagði einhvern tíma, að börn eru fordómalaus og til í að skoða hvað sem er með opnum huga. Og svo forpokumst við þegar við eldumst.

Kristborg fékk tvær vinkonur í heimsókn eftir skóla í dag. Það gekk á með hlátursköstum og vitleysisgangi eins og gengur og þótt ég léti þetta fara í taugarnar á mér svona yfirleitt og reyndi að taka sem minnst eftir þessu gladdi það mitt þjóðlega hjarta þegar grínið var svona:

"Giljagaur var annar
stubburinn sá"

Og svo runnu þær undir borð af hlátri.

Svo var tekin önnur útgáfa af útúrsnúningi úr sama kvæði.

Skyldi Jóhannes hafa snúið sér við í gröfinni?

Ég gladdist hins vegar yfir því hversu þjált kvæðið var þeim í munni, því það er ekki hægt að snúa svona út úr nema kunna það aftur á bak og áfram.

Við fórum á svaka skemmtilegt jólaball um daginn. Aðalatriðið var að sjálfsögðu jólasveinninn og þegar hann er góður jafnast hann á við besta uppistand. Skemmtilegir jólasveinar eru nefnilega með því skemmtilegra sem ég þekki. Það er þessi einfaldi og góðlegi bjánahúmor sem kemur mér til að hlæja þar til ég græt. Það gerðist til dæmis síðast á jólatónleikunum í Salnum þar sem annar frábær jólasveinn sniglaðist um sviðið með ýmis konar látbragð og hafði sig lítillega en kostulega í frammi á milli atriða. Börnin hlógu hjartanlega sömuleiðis nema Sigtryggur sem var yfir sig hræddur við kauða. Við tvö fylgdumst því með úr fjarlægð en það var frábært að sjá hvernig hann vann á hræðslunni þegar Sveinninn tók að útdeila sælgæti eftir að hafa árangurslaust auglýst eftir dósaupptakara til að geta tekið um dós af grænum Ora baunum “því þar í væri nóg handa öllum”. (Þið sjáið að það þarf ósköp lítið til að gleðja mína húmorskirtla). Nema hvað, drengurinn hann Sigtryggur lét sig hafa það að standa í röð með systur sinni til að fá góðgætið afhent en var “stinnur sem tré” af hræðslu svo hún þurfti að draga hann áfram. Sjálf er hún á þeim aldrinum að vera farin að draga tilvist jólasveinsins í efa þrátt fyrir að jafn frábær frammistaða og við urðum vitni að þarna færi okkur öllum heim sanninn um þeir séu raunverulegir! Hún er líka á þeim aldrinum að þótt hún gengi prúðmannlega í kringum jólatréð og syngi hástöfum voru allir textar úr hennar munni útúrsnúningar á þessa leið:

"Upp á stól stendur mín amma
níu nóttum fyrir jól þá fer ég að gjamma".

Þegar við fórum á fætur í morgun var blindbylur úti og svo kallað brjálað veður. Þegar fór að nálgast hádegi var farið að sjá út úr augum og þá kom í ljós að snjórinn var hnédjúpur!!! Yngri kynslóðin hoppaði af kæti og dreif sig í gallann og það var ekki laust við að ég tæki smá hopp líka, í það minnsta í sálartetrinu. Svo mokuðum við sem mest við máttum þar til komið var hið myndarlegasta snjóhús. Heiðu var boðin þáttaka í mokstrinum og nú þegar hallar í fimm eru allir með rjóða vanga eftir hamaganginn og útiveruna, búið að njóta afrakstursins með kökuáti við kertaljós í snjóhúsinu. Ég held að það séu slík augnablik sem skilgreini hamingjuna.

Kristborg gafst upp á foreldrum sínum í vikunni og gisti hjá ömmu sinni og afa í þrjár nætur. Tilgangurinn var háleitur. Nú skyldu bakaðar piparkökur og skreyttar. Þetta tekur þrjú kvöld ef vel á að vera og henni var réttilega ljóst að þetta hefðist seint í foreldrahúsum. Ég beit á jaxlinn og reyndi að taka þetta ekki nærri mér. Þakka bara fyrir að eiga svona góða foreldra sem bjarga því sem misferst á mínu heimili. Ég var þó farin að sakna hennar illilega á þriðja degi og sótti hana í Dægradvölina til að bjóða henni upp á rjómaköku á Súfistanum. Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að ég var að reyna að kaupa mér ást dóttur minnar en get bara ekkert að því gert. Ég hafði hana svo hjá mér í vinnunni þar til amma var búin í sinni vinnu og tími til kominn fyrir litlu að fara upp í Breiðholt. Ég hef nú endurheimt dóttur mína að nýju án endurgjalds og grætt fullan dúnk af fagurlega skreyttum piparkökum að auki!

Fyrirmyndarforeldrunum hljóp síðan kapp í kinn við að skipuleggja jólatrésniðurhögg upp í Kjós um helgina. Þóttust vera í þann mund að vinna sér inn fjöldamörg stig og bæta m.a. fyrir piparköku afglöpin. Hugmyndin féll þó í grýttan jarðveg hjá yngri deildinni og var kæfð með ræðuhöldum um það hvort við vissum virkilega ekki að tré væru lifandi verur rétt eins og við, um æðar þeirra rynni vökvi sem líkja mætti við blóð og ekki væri ólíklegt að þau hefðu tilfinningar líka. Að höggva niður slíkar verur væri níðingsverk sem hún, Kristborg, tæki ekki þátt í.
Það er nefnilega það. Eigum við þá ekki að hafa neitt jólatré? Jú, jú við erum nýbúin að föndra þetta líka fína jólatré úr vírherðatrjám og gylltu englahári, það er fullgott.
Allt í lagi þá, þetta er samþykkt í öldungadeildinni, en þess þó beðið næstu daga að skipt verði um skoðun með dramatískum hætti. Nú þegar hafa þó nokkur forvitin börn litið inn og barið litla gyllta jólatréð vantrúaraugum en Kristborg er staðföst og stolt.
Ég held að ég sé það bara líka.

Fyrir þá sem ekki eru búnir að lesa um þetta allt í blöðunum þá er gaman að sjá að einhver hefur skemmt sér vel við að snúa á peningaplokkarana í Nígeríu: 419eater. Ég vorkenni þeim nú samt og veit ekki hvorir eru betri. Farið í letters archives og rúllið niður síðuna til að sjá hin ýmsu samskipti sem maðurinn hefur átt við menn sem vilja féfletta hann og sjáið hvernig hann dregur þá á tálar í staðinn. Þetta er nú reyndar svo makalaust að ég gæti jafn vel trúað því að þetta væri allt sett á svið. En það er allavega gaman að þessu.

Fórum á jólahlaðborð með vinnufélögum um daginn. Margt ljúffengt bar við góma og voru þetta nautnir almennar. Papar stigu svo á svið og tókst með riggarobbinu að troðfylla dansgólfið í fyrstu þremur töktunum! Ég býst við að það sé þessi írska sveifla sem kveiki í fólki. Alveg magnað á að horfa. Þetta minnti mig á það þegar ég stóð einu sinni niðri í bæ á sautjánda júní og fylgdist með skemmtiatriðum á sviði. Þá var tilkynnt að Páll Óskar myndi taka eitt lag utan dagskrár. Á augabragði þustu að krakkar úr öllum áttum eins og stormsveipir í Ajax auglýsingu og mynduðu þétta kös við sviðið. Ég veit ekki einu sinni hvaðan þau komu, þau þustu bara að, rétt eins og foreldrakynslóð þeirra gerði á jólahlaðborðinu.

Það eru þessi ýmsu skref í þroska barna sem koma flatt upp á mann, og það í tvennum skilningi. Annars vegar verður maður glaður og stórundrandi yfir áfanganum sem barnið hefur náð en hins vegar eru það viðbrögð manns sjálfs sem koma manni á óvart. Það getur nefnilega verið dálítið erfitt að takast á við það að börnin manns þurfi minna og minna á manni að halda.
Nú er Kristborg til dæmis allt í einu farin að ganga með úrið sem hún fékk í jólagjöf í fyrra. Sem þýðir það að þar sem við sitjum yfir morgunmatnum og ég er um það bil að fara að spenna mig upp í “farðu nú að drífa þig” rútínuna þá lítur daman á úrið sitt og segir, “Jæja klukkan er tuttugu mínútur í átta, best að fara að drífa sig”. Og svo drífur hún sig. Og eftir sit ég með sárt ennið. Reyni að tuða smá: “mundu eftir að greiða þér” og “farðu í skóna” en það er augljóslega frekar þreytt. Verð líklega að reyna að taka á þessu. Í gær reif ég hár mitt og skegg yfir því hvað það væri erfitt að koma stelpunni af stað á morgnana, "hún hefði bara ekkert tímaskyn barnið", en nú græt ég yfir að fá ekki tækifæri til að rífa í þetta sama hár! Ef sjálfsmynd mín hrynur og tómlætið nær tökum á mér við það að ég fæ ekki að fara með tuðrútínuna mína á morgnana, er mér þá viðbjargandi?

Sigtryggur hefur ótrúlega mikil samsipti við okkur með sínum litla orðaforða. Tökum dæmi.

1. dæmi:
Sigtryggur: “Mamma! Pabbi brrrrr híhíhíh” (hneggjar). Leggst á fjóra fætur, hneggjar og prjónar.
Lesist: Móðir góð. Ég og faðir minn ókum í húsdýragarðinn og sáum þar hest.

2. dæmi:
Sigtryggur: “Amma ís”.
Lesist: Amma gaf mér is í síðustu heimsókn minni til hennar.

3. dæmi:
Sigtryggur: “Amma ís, búi”.
Lesist: Nú er ísinn uppurinn þar efra enda hefi ég klárað hann.

Var að gera þá merkilegu uppgötvun að Jólaseríugeðveikin í Breiðholtinu er staðbundin. Það hefur runnið æði á fátæklingana og hasshausana í blokkunum þegar verðið á seríunni fór niður fyrir hundrað krónur. Þetta er mjög athyglisvert á að horfa en ég var hálfpartinn farin að blóta þessu og hugsa um að heimta verðhækkanir til að fá eitthvað vit í skreytingarnar á ný. Nú hef ég hins vegar skipt um skoðun. Ég ók nefnilega inn í Vesturbæinn í kvöld, í átt að Ægisíðunni og þá áttaði ég mig á misskiptingunni. Vesturbæjarsnobbið leggst greinilega ekki svo lágt að versla í Rúmfatalagernum. Mér brá, svo áður en ég vissi af var ég farin að æpa: Hvað eruð þið eiginlega að hugsa hérna? Vitið þið ekki að það eru að koma jól?!? En ég fékk ekkert svar. Kannski sá fólkið mig bara ekki í myrkrinu. Eða kannski vissi fólkið ekki hvað ég var að meina. Heldur að svona eigi þetta bara að vera. Jólin séu Jensen gull, hangandi smekklega af arinsyllu. Það veit líklega ekki betur, veit alls ekki að það er hægt að lýsa upp alla glugga í mismunandi litum seríum og fá þar að auki blikkandi hreindýr og jólasveina! Kannski hefur þetta fólk meira að segja aldrei komið upp í Breiðholt. Jæja, ég er glöð yfir því að það er hægt að kaupa jólin fyrir 100 krónur.

Fórum í sumarbústað í Biskupstungum um helgina sem var svaka ljúft (við erum þegar búin að panta bústað aftur í febrúar!). Við ókum austur í skínandi veðri með glampandi sólskini svo stirndi á snjóinn. Stráin svignuðu undan ískristöllunum og trjágreinar voru þaktar snjó. Hvílík fegurð! Föndruðum jólakort og fórum í pottinn og höfðum það almennt notalegt. Brunuðum reyndar í bæinn aftur á laugardeginum svo Þráinn gæti staðið sína plikt og steikt laufabrauð í skólanum hennar Kristborgar. Við mæðgur skárum út af miklum móð á meðan hann steikti. Mamma og pabbi komu austur til okkar á sunnudeginum og þá upphófst mikið snjókast og hasar. Langfeðginin entust lengur úti en við hin og hurfu úr augsýn góða stund. Svo sást pabbi koma röltandi í hægðum sínum en sneri sér við og blístraði öðru hverju, brátt kom svo Kristborg á fjórum fótum á eftir, geltandi eins og hundur. Alveg dæmigert!
Jæja, mamma var svaka hrifin af þæfðu ullarjólakortunum sem ég var búin að búa til (væntanlegir viðtakendur geta farið að hlakka til jólanna núna) svo ég tók smá sýnikennslu og þæfði eitt stykki í viðbót, Þráinn hannaði munstrið sem kom svona líka vel út að ég held að þetta verði hengt upp á vegg.
Á leiðinni heim var sama blíða og fyrri daginn nema tunglið lýsti upp veginn, norðurljósin dönsuðu og Frón Áskells Mássonar lék í eyrum. Vel innrammað.

Heyrði frábæra kjaftasögu um Björgólfsfeðga í matarboði um helgina. Hér kemur hún.
Inngangur: Eina leiðin til að byggja upp fyrirtæki og verða ríkur í Rússlandi er að vinna með mafíunni. (Þetta í sjálfu sér hljómar líklega, ekki ólíklegt að þeir feðgar hafi þurft að kaupa sér leið í gegnum stjórnkerfið, og víðar).
Meginmál: Mafíunni er annt um sína hagsmuni og sinn fjárhag og er þ.a.l. búin að koma útsendurum sínum fyrir á Íslandi til að fylgjast með því hvernig feðgarnir ráðstafa fénu.
Niðurlag: (Það besta kemur núna): Sönnunina fyrir þessu er að finna í Vesturbæjarlauginni. Þar er aldrei pláss í heitu pottunum því Rússarnir hanga þar sí og æ!

Hafiði lesið úttektina á áhrifum útsýnis á íbúðaverð í Reykjavík? Vel skrifuð grein og áhugaverð úttekt:Er landslag einhvers virði? Ég vona að ég sé ekki að fara með rangt mál en ég held að höfundur þessarar greinar hafi verið með eindæmum óvinsæll hjá Samtökum atvinnulífsins fyrir að gagnrýna framkvæmdirnar við Kárahjnúka. Nú er hins vegar titringur í þessum sömu samtökum vegna þess að hátt gengi krónunnar gerir það að verkum að fyrirtæki á Íslandi sem selja vöru sína erlendis fá lítið fyrir sinn snúð og eiga í kröggum. Sjá: Alpan fór á hausinn í gær! Og færri Íslendingar fengu vinnu við að steypa en Samtökin áttu von á. Æ, æ. Kannski Sigurður Jóhannesson hafi haft eitthvað til síns máls eftir allt saman?