Við Sigtryggur vöknuðum klukkan 9:50 í morgun! og morgunmaturinn hjá Öggu átti að vera klukkan 10! Stelpurnar voru löngu vaknaðar og lágu inni í sófa og horfðu á barnatímann. Það magnaða er að við vorum mætt hálfellefu! Ljúf samvera með þeim. Litaraftið sem verið var að skoða hjá hestunum hjá Jóni er svokallað glómoldótt!
Svo ætlaði Þorkell að skreppa niður í húsdýragarð og taka Jón Heiðar með og endaði á að taka Sigtrygg og stelpurnar líka. Ég notaði tækifærið og náði mér í kantskera og brúkaði hann óspart. Sótti krakkana í garðinn um klukkan þrjú, alsæl, höfðu fengið miða í rúllum í tækin hjá Þorkeli! Heyrðist stelpurnar hafa staðið sig ágætlega í að passa strákana. Jæja, þá lá beinast við að fara í Íscafe og kaupa ís sem var borðaður á teppi úti í garði. Í sólinni. Nema hvað, ég hentist í IKEA, árangurinn færð þú að sjá þegar þú kemur heim :) Ekki hafa áhyggjur, kaupi ekkert stórt án þíns álits.

Í gær var líka sólardagur í garðinum. Jökull bauð Sigtryggi í afmælið sitt sem hann var mjög spenntur fyrir. Vildi gefa honum derhúfu (hann gengur sjálfur með NimbleGen húfuna þessa dagana) svo það var auðvelt. Hins vegar stakk hann að minnsta kosti þrisvar af heim úr afmælinu. Leist ekkert á alla þessa krakka sem hann þekkti ekki. Jökull hafði boðið allri deildinni sinni skilst mér. Við fórum á endanum heim áður en afmælið var hálfnað. Mættum samt aðeins aftur til að taka þátt í að slá köttinn úr tunnunni. "Tunnurnar" eru víst farnar að fást hér, í Einu sinni var. Spurning hvort við höldum áfram að búa okkar til???

Já og svo spilað Kristborg voða vel á tónleikunum um morguninn. Og Oddný er búin að vera hjá okkur alla helgina, gleymdi ég ekki að segja það.

Kær kveðja!

Hæ, hæ,
allt í gúddí hér. Krakkarnir sofnaðir. Við Sigtryggur komust ekkert smá langt í Lego Starwars í kvöld, við vorum bæði orðin eldrauð af æsingi :) Og Kristborg hoppaði 200 "setuhopp" á trampolíninu af því þú hafðir sagt henni að bæta upp fyrir tapaða leikfimistíma :) Heyrðu, tók til í dag, út úr leiðindum. Sárvantar kantskera. Og frídag. Morgunmatur hjá Öggu og Kela á sunnudaginn. Agga hringdi í kvöld, við töluðum um hesta. Hún ætlar að sýna mér skýrsluna um litina á hestum pabba hennar á sunnudag. Hlakka til. Eftir hellidembuna í dag er kvöldið er fagurt og stillt og það brakar í gróðrinum. Hann hlýtur að vera með vaxtarverki.
Svo eru vortónleikar í tónó á laugardaginn kl. 10 og viðtal í nýja tónó á mánudag klukkan 15:10, en hvenær er næsti tími hjá Berglindi???
Saknaðarkveðja.

Nú er ég búin að fara með hana Sky vinkonu mína á helstu viðkomustaði Suðurlands. Það er gaman að gefa sér loksins tíma til að nema staðar við Skógafoss, Seljalandsfoss, Jökulsárlón o.s.frv. Ég mæli ótvírætt með ferð út í Ingólfshöfða að skoða lunda, skúm og fleiri fugla með ábúendum á Hofsnesi.
Best var að koma í sveitina þó, í Berunes. Stússast í fé, reka það í rétt, gefa lömbum ormalyf, mjólka eina sem var ósogin öðrumegin, vasast eitthvað. Ganga æðarvarpið, búið að vera kalt vor, fjallið er enn grátt og haginn ekki orðinn grænn heldur, kollurnar sitja enn, verptu með seinna fallinu í vor. Siggi var enn með féð í túninu en við slepptum hluta þess upp í fjall í vikunni. Þær voru orðnar svo spenntar að þær hlupu af stað upp túnið þegar hann opnaði hliðið, það þurfti engan rekstur. Litla lambið er enn inni í húsi, stækkar þó.
Börnin léku sér í búinu, Sigtryggur er orðinn áhugasamari en Kristborg og eldar af miklum krafti. Hún tekur þó til hendinni í eldhúsinu öðru hverju en er farin að hafa hugann við aðra hluti, leikurinn er að minnka í henni. Eða breytast. Ég kom heim með stóran poka fullan af rabarbara og er búin að elda sultu úr helmingnum í margar krukkur. Úti í skúr bíður poki af æðardún eftir að vera sendur í hreinsun. Á morgun.
“Think globally, eat locally” hefur verið mér ofarlega í huga upp á síðkastið og ég rækta kartöflur og skipulegg sultun á berjum og rabarbara, krækiberjapressun o.s.frv. Uppskerusúpur og heimabakað brauð skal vera þema haustsins. En í kvöld lögðumst við hjónin í ítalskar uppskriftir á panforte biscotti og risotto (undir rabarbarasultulykt), sem kom mér í ekki lægri hæðir. "My emotional life" skal vera heitið á ævisögu minni. Gæti orðið krassandi fyrir þá sem hafa á annað borð áhuga á slíku. Kveðjur, Elsa.

Ég er hátt uppi í kvöld, með rauðvín og súkkulaði í munninum, Kraftwerk í eyrunum, dýrindis kvöldmat a la Þráinn í maganum, pavlovu í ofninum, efni í Pinjada í skottinu á bílnum og trampolín út í garði (eins og vera ber ef maður ætlar að vera maður með mönnum á Íslandi í dag). Afmælistíð Kristborgar er gengin í garð og bekkjarafmæli skipulagt á fimmtudag. Og svo erum við nýkomin úr sveitinni og þótt ég hafi velt því fyrir mér fram og aftur í dag hvernig ég gæti mögulega breytt um lífsstíl á þann hátt að ég gæti eytt sumrunum í sveitinni og minnkað stressið þá líður mér bara þokkalega í augnablikinu. Ég kom eiginlega ekki endurnærða úr fríinu heldur haldin meiri þrá eftir meira fríi. Sveitaferðin var ævintýri. Í dag er það lúxus að geta farið með börnin í sveit. Kristborg var í skýjunum og tók að sér pelagjafir til svöngu lambanna þriggja þrisvar á dag og Sigtryggur hjálpaði til af stakri prýði. Og þau fylgdust andaktug með burðinum. Sigtryggur átti gullmola:
(Sigtryggur talar hátt og snjallt og skemmtir öllum viðstöddum)

Sigtryggur: "mamma, ég er lítill!"
Ég: "já þú ert lítill en þú ert að stækka og ert nú orðinn svolítið stór"
Sigtryggur:"Kristborg fædddist á undan mér!"
Ég: "já"
Sigtryggur: "Ég er nýborinn!"
Ég: hvumsa
Sigryggur: "Það var slím á mér þegar ég fæddist!"
Ég: "já"
Sigtryggur: "Þú sleiktir mig!"

Ég hjálpaði kindum við burð í fyrsta sinn sem var mitt ævintýri. Gleðilegt ævintýri af því að það lukkaðist. Svo fórum við í fjallgöngu og fjöruferð og margt margt fleira sem of langt mál væri upp að telja. Og mamma og pabbi voru með og Svavar, Berglind og Elísa líka. Svaka gaman.

Krakkarnir mínir léku sér svo vel saman í gær (og þá verður mamma svo glöð :) ). Þau gerðu hús úr stólum og teppi í stofunni sem var einhvers konar sjóræningjabyrgi og söfnuðu þangað alls kyns gulli og gersemum. Eftir kvöldmatinn róaðist leikurinn og þau fóru að teikna saman. Sigtryggur fylgdist andaktugur með Kristborgu teikna manneskju, sem átti að vera hann. Hún teiknaði allt nema fæturna sem hann átti að fá að gera. Þá upphófst athyglisverður málarekstur. Sigtryggur stóð nefnilega á því fastar en fótunum að fæturnir ættu að koma út úr höfðinu á kallinum! Kristborg gerði allt sem hún gat til að sýna honum fram á að þeir ættu að koma út úr búknum, en án árangurs. Hann fékk því sitt fram á endanum og úr varð þessi fína mynd teiknuð í stíl blandaðrar stefnu 8 og 2 ára þroskastigs!

Svo var ég aldrei búin að segja frá því þegar við héldum uppi heiðri vannýttra endhúsáhalda og -tækja í sumarbústað við Álftavatn í byrjun mars. Þar var gert heimatilbúið tagliatelle pasta með pastagerðarvélinni, sushi með sushigerðarsettinu og ís í ísgerðarvélinni. Þetta var nautnahelgi, nema hvað ég var ekki til neinnar skemmtunar (frekar en vanalega svo sem) hundslöpp og þreytt. En þau hin, Svavar, Berglind, mamma, pabbi, Þráinn og börnin voru sæt og góð eins og þau eiga að sér.

Og við fórum á árshátið í vinnunni minni í frábærum sal í Iðu. Skemmtiatriðin vor hvert öðru betra og við vinkonurnar sem héldum að við yrðum með atriði aldarinnar með söngmyndbandinu okkar vorum bara (næstum :), játa okkur ekki alveg sigraðar) slegnar út með atriðum annarra. UVS var með frábæra stuttmynd og hin slógu í gegn líka. Svavar og Berglind voru með útgáfupartí Skakkamanage í Hvíta koti sama kvöld og við hjónin brugðum okkur þangað. Því miður misstum við af pabba kveða rímur og fara með gamanmál ásamt öllum öðrum dagskrárliðum en þegar við komum var dynjandi diskóstuð! og gleði eins og þessum félagsskap virðist eðlislægt.

Já og vorið kom og við horfðum á runnana bruma og krókusana skjóta upp kollinum og lóan kom og býflugan vaknaði. En veturinn kom aftur, móðgaður yfir að vera talinn af, nógu lengi til að við gátum rennt okkur nokkrar bunur á snjóþotu, gert snjókarl og snjólistaverk. Ég held að vorið sé komið á ný en það er bara engu treystandi í þessum efnum.

Og Hrefna og Anna Sólrún komu í heimsókn sem var æði. Söknuðurinn eftir Stanford kaflanum í lífi mínu er ekki horfinn og þær eru hluti af honum. Ekki gleyma að ég er líka full af þakklæti yfir honum, hann verður hvergi endurtekinn. Það tekur bara eitthvað nýtt við.

Í dag:
Sigtryggur: Mamma, hvar er pabbi?
Ég: Á ráðstefnu. Hann er að spjalla við fólk og læra ýmislegt nýtt.
Sigtryggur: Ó. Kannski er hann að læra að skjóta af fallbyssu!

Og Kristborg fékk að gista hjá ömmu og afa í nótt "Mig langar að taka einn slag við ömmu"

Kveðjur,
Elsa

Sigtryggur fór í röraeyrnaaðgerð í þriðja sinn á ferlinum í dag. Í þetta sinn til að fjarlægja rör sem hafði fallið út en lá öfugu megin við hljóðhimnuna. Það var erfitt að sjá hann sofna og enn erfiðara að bíða eftir að hann vaknaði. Ég er búin að vera viðkvæm í allan dag (meira en vanalega sem sagt) og ef einhver myndi bregða mér gæti ég alveg brostið í grát. Svo engar snöggar hreyfingar takk fyrir! Svo kom læknirinn og sagði að allt hefði gengið vel og ég gaf honum nægan tíma til að segja mér sjálfur hvað hann hefði gert en þurfti að spyrja hann á endanum. “Svo þú hefur náð rörinu sem sagt?” Hann virtist hálfmóðgast. Málið er að ég treysti honum 98% en ekki að fullu. Ég vil að hann segi mér hvað hann gerði í stað þess að komast að því seinna að hann hafi óvart sett ný rör í eða fjarlægt hálskirtla í stað þess sem átti að gera. Er ég bara asni?

Þá er maður skriðinn á fætur eftir enn eitt svallið. Svilkona mín hélt upp á fimmtugsafmæli sitt í gær með myndarbrag, 40 manna langborði og ræðuhöldum og tilheyrandi. Þeir úthaldsbestu stigu dansspor í lokin og það var ekki leiðinlegt. Mér var snúið í marga hringi af mönnum sem kunnu sitt fag og gerðu sitt besta til að aðstoða mig:
“step, step, cha, cha, cha, step, step . . ., finnum taktinn aftur, svona já og svo . . . step, step, cha, cha, cha . . .”
Og: “vinstri, hægri, hægri, vinstri, hægri, hægri, . . . hægðu aðeins á þér, svona já, slakaðu á . . . vinstri, hægri, hægri . . . ég er greinilega í allt of stórum skóm . . .”
Það hljóta allir að sjá hvað þetta var gaman.

Það er kafasnjór úti og örugglega fyrir löngu búið að setja einhvers konar snjóalagamet á þessum vetri. En sólin skín, það er bjart og fagurt og krummi krunkar úti. Sumarleyfis auglýsingar streyma inn og ekki laust við að það sé kominn fiðringur í okkur. Eins og vanalega þurfum við að taka á honum stóra okkar við að halda okkur á jörðinni og gera raunhæfar áætlanir. Upp á borðinu núna er gönguferð um Langasjó, Lónsöræfi eða Héðinsfjörð. Allt eða ekkert? Hjólreiðaferð í anda síðasta sumars er bókuð í byrjun júlí. Svo er það alltaf spurning um Grænland og Færeyjar, er þetta árið til að heimsækja nágrannana handan við sundin? Jæja, best að fara ekki yfirum á þessu. Það kemur sumar á eftir þessu sumri. Spaklega mælt að vanda.
Nei, kemur ekki hann Sigtryggur sjóræningi aðvífandi og biður um banana og mjólkurglas. Sest hér hjá mér elskulegur, leggur frá sér sverðið, og spyr:
“Ert þú með nærbuxur”?
“Ert þú kona”?
Eru þetta spurningar sem sjóræningjar spyrja að staðaldri?
Sonur minn hefur verið sjóræningi síðan um jól. Hann ber sjóræningjaskikkju og er ekki fyrr kominn fram úr rúminu á morgnana en hann biður um að það sé málað á hann skegg og leppur fyrir augað og þetta þarf að endurtaka um leið og hann kemur heim af leikskólanum. Svo siglum við um sæinn og berjumst við aðra sjóræningja, björgum prinsessum og fellum eldspúandi dreka. Og komum oft við á Sjónarhóli. Ævintýralegt. Þessi drengur þarf ekki að fara að heiman til að ferðast.

Það er svo geðveikt að gera í vinnunni að ég veit vart hvað ég heiti. Svo komu stórlaxarnir frá BNA og reyndu að finna út hvernig væri hægt að afkasta enn meiru án meiri tilkostnaðar. Með löngum fundahöldum fundum við tvær mínútur hér og tvær þar sem hægt var að spara. Mér heyrist niðurstaðan vera sú að ráða fleira fólk. Og svo héldum við vinnupartý sem stóð til hálfsex um morguninn sem er betra en ég hef gert í fjölda ára. Ekki síst vegna þess að ég hef sjálf ekki haft úthald í svona lagað eftir að ég komst á fullorðinsár (eða eignaðist börnin). En þetta var svaka fjör. Og það veitti ekki af þessu enda höfum við vinnufélagarnir varla haft tíma til að líta upp, hvað þá að spjalla saman upp á síðkastið. En nú tek ég mér frí á morgun og ætla að njóta þess að eiga langa helgi og slaka á. Geri vonandi ekki neitt, nema safna kröftum.

Kæru vinir!
Þið eruð náttúrlega að springa af forvitni um hvað ég og mín fjölskylda ætlum að bardúsa um helgina.
Svarið er: við ætlum í sumarbústað! Það er nefnilega svo notalegt!
Til þess að gera þetta ætla ég að skrópa í jólahlaðborðið sem vinnufélagarnir ætla í enda eru jólahlaðborð að komast úr tísku og bráðum getur maður ekki verið þekktur fyrir að stunda slíkt! Hins vegar verður brunað til baka á sunnudaginn til að ná á jólatónleika í Salnum enda eru jólatónleikar á hátindi vinsælda sinna. Við munum því fylgja fjöldanum í þessu eins og öðru. Mjög mikilvægt. Erum meira að segja búin að fara á eina jólatónleika nú þegar og fáum þannig aukaprik í kladdann. Við laumumst reyndar til að vera lummó líka og leituðum uppi jólaglöggsblöndu til að blanda rauðvínið með en þetta má ekki fréttast enda er jólaglögg algerlega úti þessa stundina.
Jólaundirbúningurinn gengur annars bara vel, takk fyrir að spyrja! Það var allt skreytt heimavið og 3 tegundir að smákökum tilbúnar þegar aðventan gekk í garð. Við höfum átt afar hátíðlegar stundir þessa tvo fyrstu sunnudaga í aðventunni með kertaljósum, smákökuáti og sagnalestri. Nú er svo komið að Sigtryggur biður um smákökur og mjólk í hvert sinn sem hann rekur augun í jólasögubækurnar. Þessi snemmundirbúningur jólanna kemur nú til af því að hún dóttir mín kær var farin að stressast út af jólunum fyrir miðjan nóvember með spurningum eins og: Hvað ef eitthvað fer úrskeiðis? Og: Ég er svo hrædd um að við verðum ekki tilbúin!
Við virðumst þó hafa náð tilætluðum árangri því hún er nú bara orðin slök yfir þessu núna. Og mér finnst að ég ætti að fá verðlaun fyrir góða frammistöðu að þessu leyti!
Jæja, kæra fólk, nóg í bili, takk fyrir að hlusta!

Stóra desemberkreppan:
Greiðir maður úr flækjunni á gömlu jólaseríunni eða kaupir maður nýja á 100 kall?

Já það eru engin smámál sem halda vöku fyrir mér þessa dagana.

Í kaffitímanum í morgun sagði Júlía okkur frá því hvað það er gestkvæmt hjá bróður hennar í sveitinni. Það koma einhverjir í heimsókn í hvert sinn sem þau eru þar. Sífellt eru einhverjir að koma við og stoppa í mat o.s. frv.
“Ahhhh en frábært” stundum við hinar.
“Eitthvað annað en einangrunin hér í borginni sem ég er að verða vitlaus á” kvað ein.
“Já ég líka” andvörpuðum við hinar.
“En er þetta ekkert þreytandi”? spurði þá önnur.
“Jú alveg svakalega” sagði Júlía.
“Já einmitt” sögðum við hinar skilningsríkar.
“Og álag á hjónabandið að vera aldrei út af fyrir sig”.
“Jaaááá” (Allar í kór)
Því það má ekki vera of mikið af því góða.

Annars er komin jólastemmning hjá okkur, verið að skipuleggja föndur og við farnar að koma með smákökur með okkur til að deila í kaffitímanum. Það var Kristín Anna sem reið á vaðið með engiferkökum í fyrradag en í dag var það ég sem færði þeim marengssmákökur sem ég bakað gærkvöldi. Þráinn bjó nefnilega til rjómaís úr 28 eggjarauðum í gærkvöldi sem þýðir að 28 eggjahvítur hefðu farið til spillis ef ég hefði ekki bjargað þeim (að hluta).

Þráni finnst hann hafa fengið ómaklega útreið, að því leyti að það hafi verið rangt eftir honum haft, í síðustu færslu og það er alveg rétt hjá honum.

Ég bar fram þá frómu ósk fyrir svefninn í gærkvöldi að ég myndi vakna alveg ferlega hress, bara ný og fersk og svona hress týpa. Þráinn sagði eitthvað á þá leið að þá yrði kalt í helvíti. Það reyndist rétt, ég er alveg sami fýlupúkinn í dag og vanalega.

Sigtryggur sonur okkar flutti til ömmu sinnar og afa í gærkvöldi. Hann var þar í heimsókn seinni part dagsins og þegar ég kom að sækja hann neitaði hann að koma heim. “Ég bý hér. Þetta er húsið mitt. Ég vil ekki koma með þér heim til þín.” Og við það sat. Hann gisti þar í nótt. Ég hringdi í hann gærkvöldi, hann svaraði, og þegar ég spurði hann hvað hann væri að gera: “Amma er að prjóna og sauma og ég er að raða dótinu í kassann”. Þetta hefur náttúrlega verið alveg yndislegt. Hann dútlar sér á gólfinu og ekkert heyrist nema tifið í prjónunum. Ég skil hann vel.

En hann hélt áfram að fá sínu fram. Þegar kom að því að fara af stað í leikskólann í morgun fór hann að kjökra og settist inn í sófa. Pabbi fékk hann af stað með því að segja að þeir yrðu nú að keyra ömmu í vinnuna. Þegar þeir komu út í bíl lyfti drengurinn upp tveimur fingrum og sagði að þegar amma væri komin í vinnuna færu þeir TVEIR aftur heim. Nú var afi í bobba. Þegar amma var svo komin í vinnuna var þetta endurtekið, nú færu þeir tveir heim! Afi sagði að hann yrði nú að fara aðeins í vinnuna líka og litli samþykkti það. Og þar eru þeir nú!

Guð og hommafóbían unnu kosningarnar í BNA og Gunnar í Krossinum fagnaði því ákaft að hans menn yrðu þar áfram við völd. Við fengum Kana í heimsókn sem voru á barmi taugaáfalls og þyrftu tvímælalaust á áfallahjálp að halda. Ég var farin að stappa í þau stálinu, af öllu fólki.
Kennarar búnir að semja (af sér) um sömu launahækkun og verið hefur á almennum markaði síðast árið.
Annars er farið að snjóa og börnin gleðjast og það geri ég líka í mínu barnslega hjarta.
Varð gæsku náungans aðnjótandi þegar ég spólaði í Mjóddinni, tveir kampakátir unglingspiltar á japanskum smábíl komu aðvífandi og ýttu mér úr vör. Ég greiddi skuld mína í sama þegar strætisvagninn sem ég var í komst ekki áfram vegna spólandi Jeppa. Strætóbílstjórinn fór út og setti lokurnar á fyrir manninn, smellti bílnum í fjórhjóladrifið fyrir hann og svo ýttum við honum af stað. Allir ánægðir.

Kom aftur til Connecticut klukkan 3 um nótt og fleygði mér í sófann. Var rétt að festa blund þegar ég heyrði í Michael fram í eldhúsi, bölvandi og ragnandi. Stuttu síðar var hann farinn að spila PacMan enda gamall meistari og þetta gera þeir líklega á andvökunóttum. Ég velti því fyrir mér að láta hann vita af mér en var hrædd um að honum brygði og hann fengi hjartaáfall. Og ég yrði morðingi. Svo ég lét bara lítið fyrir mér fara og tókst á endanum að sofna í síbyljunni. Þegar Emma og Kristborg skottuðust inn um hálfáttaleytið sá ég að gamli svaf í stól þarna í stofunni hjá mér. Hann laumaðist svo hljóðlaust út fjótlega eftir að lætin hófust í krökkunum. Þegar ég hitti hann seinna um daginn spurði ég hann hvort ég hefði stolið hans plássi í sófanum :) en hann neitaði því. Ekki fer frekari sögum af honum.
Héldum upp á afmælið hennar Emmu á Flamig farm þar sem við fórum í frábæra heyvagnsferð um skóginn þar sem við hittum fyrir nornir og afturgöngur. Svaka gaman.
Skildum við þessa frábæru fjölskyldu sem allt stefnir í að við hittum næst í sjálfbærri hippanýlendu í nýju mexíkó og héldum til Boston seinnipartinn. Áttum ánægjulega kvöldstund með Elfari og fjölskyldu en fórum snemma í háttinn enda flug til CA klukkan 6:20 AM. Hver fann upp aðrar eins tímasetningar á flugferðir?

Eftir yndislegt I kvold I fadmi fjolskyldunnar ad 79 Monroe street rann upp laugardagsmorgunn, bjartur og fagur. Hradbrautir framundan. Hnutur I maga og hendur krepptar um styri enn a ny. Aksturleidbeiningar I kjoltu og kort til hlidar. Endastod: West Simsbury I Connecticut. 2,5 klst sidar nadum vid afangastad med sma uturdurum. Eg sagdi ad kortin hefdu bjargad okkur. Thetta er land rebublikana med rikidaemid vellandi og fataekrahverfin blaedandi. Folkid hefur kosid a greida ekki tekjustakk til ad deila nu ekki rikidaemi sinu med odrum og hefur I stadinn uppskorid fataekrahverfin eins og thau gerast verst med bokalausum grunnskolum. I mer svellur reidin eins hlytur ad gera I ollum sem hafa snefil af rettlaetiskennd. Og thau kjosa oll Bush. Nema natturlega Jennifer og thau. Vid nutum samvista vid hana, Vicky, Emmu, Pops og Unde. Hittum adeins Cathy, Ben og strakana adur en eg thurfti ad fara. Ja og atum Sushi sem var unadslegt. Raeddum politik, sjalfstyrkingu salarinnar og hvernig vaeri verdugt ad verja lifinu.
Eg var med hnut I maga og kokk I halsi thegar eg skildi vid thau en Kristborg var brosandi kat og hamingjusom.
Uff, flug fra Boston kl. 6AM. Hvad er meira um thad ad segja?
Nimglegen? Voda ahugavert all saman, ja, ja.
Langar samt eiginlega bara aftur heim.
En eg thrauka.
Brjalad vedur og frost heima. Gott ad vid erum buin ad taka upp kartoflurnar.
Var thetta ekki dalitid heimilisleg athugasemd?
Bless I bili.

Jaeja, vid flugum til Boston a fimmtudagskvoldi, 14. okt, eg illa sofin og urill og tokst nanast ad gereydileggja gledi Kristborgar med stressi. Vonandi fyrirgefur hun mer einhvern tima. Okum svo I gegnum Boston I myrkri. Med leidbeiningarnar I annarri hendi sem lika var kreppt um styrid ryndi eg ut um gluggann a gotuskiltin I skini ljosastauranni sem flugu framhja, jafnframt thvi ad reyna ad forda arekstri. Villtist ad sjalfsogdu en hafdi thad loksins heim til Elfars og Veronicu. Ahhhhh, loksins haegt ad slaka a og na oxlunum nidur fra eyrunum. Kristborg vaknadi klukkan fimm ad morgni og sudadi I mer til klukkan half sjo ad koma a faetur thar til hun heyrdi loksins I Aldisi og for fram af sjalfsdadum. Eg drosladist loksins a faetur og svo tokum vid ad okkur ad labba med Aldisi I skolann. Vid maedgur forum svo I budarrap I Belmont, sem var svaka gaman. Keyptum tvo tugi boka handa Kristborgu ad lesa I fasinninu I vetur, gjafir handa vinum heima og ad sjalfsogdu kleinuhring handa henni og kaffi handa mer a starbucks. I hadeginu gerdum vid Mac og Cheese vid mikla lukku. Svo sottum vid Aldisi I skolann og thaer leku ser stelpurnar af fullum krafti I haustlaufunum. Veronica er svo skorp ad hun krafdist thess ad vid faerum a AAA og naedum I vegakort sem vid og gerdum og atti heldur betur eftir ad koma ser vel.

Hmm, síðan síðast hefur nú ýmislegt skeð. Spurning hvort ástæða er til að fara í þann sparðatíning að þylja það upp. Geri það samt, svona svo gögnin liggi fyrir.
Sum sé.

Fórum út að borða á Lækjarbrekku á föstudaginn með þeim sem stóðu að jarð- og líffræðinámskeiðinu fyrir bandarísku nemendurna í sumar og við Þráinn komum aðeins að (hann meira en ég). Þar rifjaði Gísli Már upp baráttuna gegn því að Torfan yrði rifin og morgunblaðshús byggð þar í staðinn. Skrautleg saga af honum, Sigga Snorra, Kristni Sigmundssyni og Megasi syngjandi baráttusöng í brekkunni sem var undanfari að stofnun Torfusamtakanna. Það sýnir sig að það borgar sig þegar upp er staðið að láta ekki endalaust yfir sig ganga og að stjórnamálamenn vita ekki baun í bala betur en við.

Sif fór. Og við grétum öll.

Innipúkinn var haldinn hátíðlegur á laugardaginn. Hvað stendur upp úr?
Hmmm. . .
Mammút kom mér í opna skjöldu og eftir að ég reiknaði aldur barnanna inn í dæmið eru þau enn meira furðuverk.
Súkkat voru frábærir.
Skakkamannage voru þétt og góð og vinsælust hjá okkur!
Og Benni hemm hemm var skemmtilegur.
En Ómar var einstakur. Ég sá útlending í framan eins og hann vissi ekki hvaðan á sig stæði veðrið og ég skil það vel. Það er ekki hægt að útskýra gleði múgsins yfir Ómari fyrir þeim sem ekki hefur alist upp með honum. Og maðurinn er ofvirkur. Ég gæti ekki hoppað, hamast og trallað eins og hann fyrir mitt litla líf enda var ég viss um að nú yrði brunað með manninn beint á bráðamóttöku þegar hann gekk af sviðinu.

Bæjó

Mætti aftur í vinnuna í dag eftir viku frí. Get ekki sagt að mér hafi þótt það sérstaklega gaman. Vinnan er ekki leiðinleg, ekki misskilja mig. Mig langar bara meira til að hangsa. Fara í hjólreiðatúra og svoleiðis. Á til dæmis eftir að kanna betur stígana í Öskjuhlíðinni. Hjólaði fram hjá henni í dag og enginn tími til að stoppa. Vantar alveg í mig starfsframalöngun, vil bara meira hangs, meira frí. Hví allt þetta strit? Nefni þetta í næsta starfsmannamati. Góð hugmynd hjá mér eða þannig.

Já heyrðu. Sif og Kristborg gerðu jafnvægisæfingar á hestbaki í dag. Lyftu handleggjunum upp til skiptis og svo báðum í einu á meðan hesturinn fór fetið eða brokkaði. Sif setti met; tveir og hálfur hringur í gerðinu með hendur upp fyrir höfuð! Svo áttu þær líka að snúa sér í hring við sömu aðstæður en þær treystu sé ekki í það nema Sif og þá eingöngu á meðan hesturinn stóð kyrr. Annars bara gleði heyrist mér. Fengu lummur í hádeginu (veit ekki hver semur matseðilinn þarna!) og máttu velja hvort þær fengju smjög og ost ofan á eða sykur (ekki batnar það). Vill einhver geta hvort þær völdu?
Fóru í Laugardalslaugina eftir hádegi og dönduluðust heima.